تفاوت اصلی تلقی کودک از هنر، با دیگر حوزه های دانش آن است که در سخن گفتن، خواندن، نوشتن و حساب کردن، او باید نماد ها و سامانه هایی را که دیگران ابداع کرده اند، یاد بگیرد.

اما درهنر، کودک خود، نماد هایش را اختراع می ­کند و به کار می­ بندد. بنابراین، او زبان هنری ویژه اش را می­ آفریند و از آن به شیوه خاص خود بهره می ­برد. کافی است مربی بر پایه­ ی ظرفیت­های کودک، به او در دست­یابی به توانمندی بیش تر برای به کارگیری هنر به شیوه­ای گویا و معنا­دار، کمک کند.

هدف از آموزش هنر به کودکان، تربیت هنرمند نیست، ایجاد فرصت­های تجربه اندوزی است تا به رشد شخصیتی آن­ها یاری رساند.

تجربه­ ی هنری، برمیزان حساسیت کودک به جهان مادی می ­افزاید و به ادراک و قدردانی بیش­تر او از محیط پیرامونش می ­انجامد.

این تجربه به او کمک می­ کندتا به برداشت­های حسی خویش نظم دهد و توان کسب لذت در او افزایش یابد.

هدف ازآموزش هنر، تولید آثار هنری نیست، انسجام بخشیدن به شخصیت رو به رشد کودک است.

یادگیری، افزودن چیزی بیگانه و تحمیلی به کودک نیست، بالا بردن توانایی کودک در بروز افکار، احساسات و باورهای درونی اوست.