حتی در مراحل آغازین رشد هنر کودک، سبکی شخصی به چشم می­ خورد. مشاهدات گسترده ­ی« بوتونیر» در طیف بزرگی از کودکان این جنبه­ ی مهم را تایید می ­کند. به باور او: «تمام نقاشی­های یک کودک ویژگی روش شخصی او را به همراه دارند…. او در هر آنچه نقاشی کند: یک مرد، خانه، درخت، در همه ­ی آن­ها یکسان می­ ماند». برید حتی بر این باور بود که در مرحله­ ی خط خطی نیز می­توان سبک شخصی را مشاهده کرد.

با وجود یکسانی موضوع، محیط و سطح رشد، باز هم تعابیر شخصی کودکان در نقاشی متفاوت هستند. گرچه امکان دارد در نقاشی ها عناصر همسان زیادی به کار رود، در چنین ترکیب­بندی، تفاوت در انتخاب جزئیات دیده می ­شود.

ممکن است یک نقاشی به زحمت شکل انسان را نشان دهد، نقاشی دیگر واضح­تر باشد و سومی کوچکترین جزئیات را نیز در خود داشته باشد.

بنابر مطالعات، هریس و بسیاری دیگر، هر کودک بنابر یک الگوی شخصی نقاشی می ­کند. اگر کودک آموزش مستقیم  نبیند، شیوه شخصی خود در نقاشی را حفظ می­ کند.

منشاء این تنوع در سبک شخصی، از تفاوت­های سرشتی، مهارتی، و توجه و تاکید خاص سرچشمه می ­گیرد. ممکن است رنگ­ها به ویژه در صورت ناشناخته بودن یا بی اعتنایی به آن­ها، شتابزده استفاده شوند یا با دقت و حتی مهارت خاص و آگاهی از ماهیت آن­ها به کار روند.