هنرمند، چه کودک و چه بزرگسال، می­ کوشد خود و جهان را از دریچه ­ی هنر بشناسد. هنرمند بزرگسال، از راه هنر خویش تلاش می ­کند به کمک احساسات و اعتقادات خود با جهان پیرامونش از در سازش درآید.

کودک و بزرگسال، هر دو برای بیان خویش، از جاندار پنداری یا به عبارتی دادن صفات انسانی به اشیا بهره می­ گیرند.

کودک اشیا را زنده می­ پندارد و بارها آن­ها را موضوع داوری­های اخلاقی قرار می ­دهد. «صندل بدجنس است، میز خوب است، توپ از من فرار می­کند.» این­ها گفته­ های کودک است که گواه بر این موضوع است.

بزرگسال هنرمند به دقت دست به انتخاب می ­زند، اما کودک آن را در مورد هر چیزی، بدون تشخیص و گزینش انجام می ­دهد.از این رو، اغلب بزرگسالان، کارها، گفته­ ها و نقاشی­ های کودک را که صرفا بیان باور و تعبیر او در مورد اشیا را، هنری هدفمند قلمداد می­ کنند.

کودک همانند یک هنرمند، به تجسم از راه تصویر اشتیاق دارد. هدف غایی او، وضوح و سامان بخشی به جهانی است که به نحوی آزار دهنده، بی نظم و در هم برهم می ­نماید.

کودک در پی یافتن جایگاه  خویش در این جهان است.

کودکان دارای استعداد­های هنری ویژه، ویژگی­هایی دارند که تا حدی به آثارشان ارزش هنری می­بخشد، اما بیشتر کودکان و بزرکسالانی که ایده هایشان را به تصویر می­کشند، توان دست­یابی به یک سطح هنری را ندارند.

« نمیتوان گفت که کودک اثر هنری نمی­ آفریند، او به شیوه ای متمایز از هنرمند و بر پایه ­ی مفروضات دیگر، ایده هایش را باز نمایی می­ کند»