به طور کلی، همه ­ی کودکان، سه مرحله ی رشد را در بیان هنری پشت سر می ­گذراند. این مراحل، به توالی و به شکل « گام به گام است، یعنی مراحل بالاتر، فقط پس از گذر از مراحل پایین تر قابل دستیابی هستند. مداخله­ ی عمدی در این روند، سبب ایجاد اختلال در آن می­ شود.»

ترتیب مراحل رشد به این گونه است:

مرحله­ ی خط خطی، مرحله شماتیک، مرحله واقع نمایی.

برای مشاهده هوشمندانه ­ی ویژگی­های کلی هنر کودکان، شباهت­ها و تفاوت­ها میان آثار کودکان مختلف و کار فردی کودک در کلاس، برای آشنایی با روند رشد و تحول طبیعی هنر کودکان ضرورت دارد.

مرحله خط خطی:

بیان تصویری در کودکان، بین یک تا چهار سالگی آغاز می­ شود و آن زمانی است که کودک برای نقاشی به شکل خط خطی تلاش می­ کند. در این دوره، گرچه خط خطی کردن برای کودک جاذبه ­ای گذرا دارد، حاصل فعالیتی معنادار و برای او دارای مفهوم است.

غالبا خط خطی ­های نخستین، به دلیل این که بی معنا به نظر می ­آیند، مورد تفسیر قرار نمی­ گیرند. برای بزرگسالان، واژه­ ی خط خطی، معنایی نامطلوب دارد. چیزی بیهوده که نشانه­ی بی حوصلگی، نگرانی و خشم است.

مرحله شماتیک:

بعد از مرحله خط خطی، مرحله شماتیک آغاز می­ شود که از واژه­ ی لاتین اسکیما به معنای خط پیرامونی گرفته شده است. در اسکیما شکل­هایی که دارای خط پیرامونی هستند تا حدی به اشیای واقعی شباهت دارند.

فرم، خلاصه شده و ساده است. بازنمود شخصیت ها و اشیا با اشکالی دارای خط پیرامونی انجام می­ شود که پیوسته و بارها برای مشخص کردن همان اشیا استفاده می­ شود.

مرحله واقع نمایی:

مرحله­ ی رشدی بعد از دوره شماتیک را دوره ­ی واقع نمایی نامیده اند. اما گویا این نام، بیش تر ناظر بر هدف این دوره است تا دستاورد آن.

در این مرحله، اشیا یا گروهی از آن­ها از یک نقطه­ ی دید واحد به همان گونه که دیده شده، طراحی می­ شوند. کودک با ارائه آثارش، آگاهی خود از کوچکی اشیا در دوردست و نیز خط را نشان می­ دهد و برای بازنمایی پرسپکتیو تلاش می­ کند.