هر کودکی در فعالیت های هنری خود، یافته های کودکان نسل های پیشین را کشف می­ کند. او درمی ­یابد که می­ تواند نشانه­ هایی ایجاد کند و از ابراز اشتیاق های درونی خویش لذت می­ برد. او به درخت، خورشید، یا حیوانی دوست داشتنی نگاه می­­ کند و می­ کوشد آن ها را همان طور که احساس کرده است، به نمایش درآورد.

بعد­ها فرم و رنگ جهان خود را مشاهده، و تلاش می­­ کند آن­ها را به تصویر درآورد. پسران و دختران همه سرزمین­ها، خورشید، آسمان، درخت و حیوانات را حس و درک می­ کنند.

هنر خود انگیخته کودکان، در همه جا ویژگی­ های متمایز و مشخص دارد که از جریان طبیعی تصویر، انگیزش و عمل سرچشمه می­ گیرد. به علاوه، این هنر خودانگیخته از نخستین مراحل، در هر کودک نشانی از خود آن کودک دارد و گونه­ ای سبک شخصی و اولیه است.

هنر خود انگیخته­ ی کودکان، سنت­ها، زندگی روزانه و دنیای گیاهان و حیوانات پیرامون آن­­ها را به شکل تصویری توصیف می­کند. این موضوع، توجه را به مقایسه­ی نوع نگرش بزرگسالان و کودکان به ابزارهای بصری جلب می­­ کند.

در سال­های آغازین قرن نوزدهم، هنر کودکان در اروپا و آمریکا مورد مطالعه قرار گرفت. از آن زمان به بعد، در نقاط دیگر جهان نیز در این زمینه پژوهش هایی انجام شده ­اند.

این مطالعات نشان می ­دهدکه کودکان در بیشتر کشورها­ی غربی در طراحی، دارای شیوه­ای مشابه هستند، و مراحل رشد همانند دارند. هنر غیر غربی نیز اصولا با هنر کودکان کشورهای مختلف غربی دارای ویژگی های یکسان است.

در شکل ظاهری زندگی تنوع وجود دارد. تفاوت­های آب و هوا، منظره­ ها، زندگی حیوانی و گیاهی در نقاشی کودکان بازتاب می­ یابند. تفاوت سنت­ها، در هنر کودکان نقاط گوناگون دنیا آشکار می­ شود. گرچه موضوع نقاشی از فرهنگی به فرهنگ دیگر فرق دارد، صرفه نظر از مکان زندگی کودک، از نظر سبک دارای شباهت­های مشخص است.